The Boone IndicatorThe central idea

The Boone Indicator
The central idea behind the Boone Indicator, as proposed by Boone (2000) and Boone,
van der Wiel, and van Ours (2007), is that a more efficient bank is more profitable than
less-efficient banks. That is, markets map efficiency differentials into profit differentials.
Boone (2000) is able to show within a broad set of theoretical models that this mapping
of efficiency differentials into profit differentials becomes steeper as competition increases.
That implies that the more competitive the market, the more harshly a bank is punished
for inefficiencies in terms of relative profits. This last result enables the measurement of
competition via the the response of profits to changes in marginal costs. The economic
argumentation behind the idea of measuring the degree of competition by analyzing the
relationship between profit and efficiency ratios is based on the selection effect of competition
stressed by Vickers (1995). This line of thinking holds that “competition causes
efficient organizations to prosper at the expense of inefficient ones” (Vickers, 1995, p.1).
Boone (2000) argues that this selection effect is constituted by the reallocation effect of
competition. A rise in competition reallocates output from less-efficient to more-efficient
banks, measured by marginal costs. Firms with lower marginal costs are able to offer
their product at a lower price. Increasing competition allows efficient banks to use their
cost advantage more aggressively, which draws customers away from banks with higher
marginal costs. This effect increases the output of more-efficient banks. It is this reallocation
of output that raises the profits of efficient banks relative to less efficient competitors.
The above discussion supports the following log-linear relationship between relative profits
and relative efficiency, measured by marginal costs (see also Boone, van der Wiel, and
van Ours (2007)):

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ตัวบ่งชี้ Booneแนวความคิดสำคัญหลังบ่งชี้ Boone เสนอโดย Boone, Boone (2000)แวน Wiel และตู้ของเรา (2007) คือว่า ธนาคารมีประสิทธิภาพมากขึ้นมีกำไรมากขึ้นกว่าธนาคารมีประสิทธิภาพน้อย นั่นคือ ตลาดแผนประสิทธิภาพที่แตกต่างเป็นกำไรส่วนที่แตกต่างBoone (2000) จะต้องแสดงว่าการแมปนี้ภายในชุดแบบจำลองทฤษฎีกว้างมีประสิทธิภาพ แตกต่างกันไปกำไรแตกต่างกันจะชันเป็นการเพิ่มการแข่งขันที่หมายถึงการที่การแข่งขันตลาด punished ดุขึ้นเป็นธนาคารสำหรับ inefficiencies ในกำไรสัมพัทธ์ ผลล่าสุดนี้ช่วยให้การประเมินของการแข่งขันผ่านการตอบรับกำไรจากการเปลี่ยนแปลงในต้นทุนกำไร ทางเศรษฐกิจเหตุผลที่อยู่เบื้องหลังความคิดของการวัดระดับของการแข่งขันโดยวิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างอัตราส่วนกำไรและประสิทธิภาพจะขึ้นอยู่กับตัวเลือกลักษณะพิเศษของการแข่งขันเน้น โดยวิกเกอร์ส (1995) คิดสายนี้ถือว่า "การแข่งขันทำให้องค์กรมีประสิทธิภาพเรืองค่าใช้จ่ายต่ำ "(วิกเกอร์ส 1995, p. 1)Boone (2000) จนว่า ผลนี้เลือกจะทะลัก โดยผลการปันส่วนของการแข่งขัน เพิ่มขึ้นในการแข่งขัน reallocates ออกจากน้อยกว่ามีประสิทธิภาพให้มีประสิทธิภาพมากขึ้นธนาคาร วัด โดยต้นทุนกำไร บริษัท มีต้นทุนส่วนเพิ่มต่ำจะสามารถเสนอผลิตภัณฑ์ของพวกเขาในราคาที่ต่ำกว่า เพิ่มการแข่งขันช่วยให้ธนาคารมีประสิทธิภาพในการใช้ของพวกเขาต้นทุนประโยชน์มากกว่าอุกอาจ ที่ดึงดูดลูกค้าจากธนาคารมีสูงต้นทุนกำไร นี้ผลเดชาของธนาคารมีประสิทธิภาพยิ่งขึ้น จึงเป็นการปันส่วนนี้ของผลผลิต ที่เพิ่มกำไรของธนาคารมีประสิทธิภาพเมื่อเทียบกับคู่แข่งที่มีประสิทธิภาพน้อยการอภิปรายข้างต้นสนับสนุนความสัมพันธ์เชิงล็อกต่อไปนี้ระหว่างกำไรสัมพัทธ์และ ประสิทธิภาพสัมพัทธ์ วัด โดยต้นทุนส่วนเพิ่ม (ดูเพื่อ Boone, van der Wiel และ)ตู้เรา (2007)):

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

เนตัวบ่งชี้
ความคิดที่อยู่เบื้องหลังกลางเนดัชนี, เป็นเสนอโดยเน (2000) และเน
ฟานเดอวีและรถตู้ของเรา (2007) คือการที่ธนาคารมีประสิทธิภาพมากขึ้นมีผลกำไรมากขึ้นกว่าที่
ธนาคารมีประสิทธิภาพน้อยกว่า นั่นคือตลาดที่แตกต่างกันอย่างมีประสิทธิภาพที่แตกต่างกันลงในแผนที่กำไร.
เน (2000) คือสามารถที่จะแสดงภายในชุดในวงกว้างของแบบจำลองทางทฤษฎีการทำแผนที่ thatthis
ของความแตกต่างอย่างมีประสิทธิภาพเข้ามาในความแตกต่างกลายเป็นกำไรที่สูงชันเป็นเพิ่มการแข่งขัน.
นั่นหมายถึงแน่นอนการแข่งขันมากขึ้นตลาด รุนแรงมากขึ้นของธนาคารถูกลงโทษ
สำหรับความไร้ประสิทธิภาพในแง่ของผลกำไรของญาติ lastResult นี้ช่วยให้การวัด
การแข่งขันผ่านการตอบสนองของผลกำไรของการเปลี่ยนแปลงในค่าใช้จ่ายส่วนเพิ่ม เศรษฐกิจ
เหตุผลที่อยู่เบื้องหลังความคิดในการวัดระดับของการแข่งขันโดยการวิเคราะห์
ความสัมพันธ์ระหว่างอัตราส่วนกำไรและมีประสิทธิภาพจะขึ้นอยู่กับผลการคัดเลือกของการแข่งขัน
โดยเน้นวิคเกอร์ (1995) แนวความคิดนี้ถือได้ว่า "การแข่งขันทำให้เกิด
องค์กรที่มีประสิทธิภาพที่จะประสบความสำเร็จที่ค่าใช้จ่ายของคนที่ไม่มีประสิทธิภาพ "(วิคเกอร์ 1995 p.1).
เน (2000) ระบุผลการเลือก thatthis ตั้งขึ้นตามผลการจัดสรรของ
การแข่งขัน เพิ่มขึ้นในการแข่งขันจริงตั้งเอาท์พุทจากน้อยที่มีประสิทธิภาพที่จะมีประสิทธิภาพมากขึ้น
ธนาคารโดยวัดจากต้นทุน บริษัท ที่มีต้นทุนที่ต่ำกว่าจะสามารถนำเสนอ
สินค้าในราคาที่ต่ำของพวกเขา แข่งขันที่เพิ่มขึ้นช่วยให้ธนาคารมีประสิทธิภาพในการใช้งานของพวกเขา
ได้เปรียบด้านต้นทุนได้มากขึ้นซึ่งดึงลูกค้าออกไปจากธนาคารที่มีสูงกว่า
ต้นทุน ผลกระทบนี้จะเพิ่มการส่งออกของธนาคารมีประสิทธิภาพมากขึ้น มันเป็นเรื่องการจัดสรรนี้
ของการส่งออกที่เพิ่มผลกำไรของธนาคารที่มีประสิทธิภาพเมื่อเทียบกับคู่แข่งที่มีประสิทธิภาพน้อย.
สนับสนุนการสนทนาข้างต้นต่อไปความสัมพันธ์เข้าสู่ระบบเชิงเส้นตรงระหว่างญาติกำไร
และประสิทธิภาพญาติวัดโดยค่าใช้จ่ายส่วนเพิ่ม (เช่นทะเลสาบเนฟานเดอวีและ
รถตู้ของเรา (2007)):

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ไฟแสดงสถานะการบูน 2
4 ศูนย์กลางความคิดที่อยู่เบื้องหลังการบูนสัญลักษณ์แสดงให้ตามที่เสนอโดยบูน ( 2000 ) และบูน
Wiel รถตู้และรถบรรทุกเรา ( 2007 ) คือการที่ธนาคารที่มีประสิทธิภาพมากขึ้นที่ทำกำไรได้มากกว่าน้อยกว่าธนาคารมีประสิทธิภาพ 2
4 ได้ ซึ่งก็คือแผนที่ความแตกต่างของประสิทธิภาพการตลาดไปเป็นกำไรที่แตกต่างกัน
บูน ( 2000 ) จะสามารถแสดงภายในการทำงานได้อย่างหลากหลายทั้งในงานชุดของทางทฤษฎีรุ่นที่การแมปนี้
ความแตกต่างของการเพิ่มประสิทธิภาพความสามารถในการทำกำไรจะกลายเป็นต้องแบกรับความแตกต่างของเข้าไปในการแข่งขันที่เพิ่มขึ้น
ซึ่งหมายถึงว่าความสามารถในการแข่งขันเพิ่มมากขึ้นในตลาดให้มากขึ้นจะมีความผิดต้องระวางโทษของธนาคารที่มีความรุนแรง ( 2
4 สำหรับความไม่มีประสิทธิภาพในด้านของกำไรที่สัมพันธ์กัน สุดท้ายนี้ทำให้สามารถวัดผลการแข่งขันที่ผ่านการ 2
4 การตอบสนองต่อการเปลี่ยนแปลงในการทำกำไรของ Marginal ค่าใช้จ่ายได้
ทางเศรษฐกิจ